Teatro

N.E.V.E.R.M.O.R.E.

Data de estrea: 17-09-2021

Unha co-produción de Chévere co Centro Dramático Nacional, co apoio da Agadic-Xunta de Galicia e a colaboración do Auditorio de Galicia/Concello de Santiago de Compostela. O noso agradecemento á A.C.Unha Gran Burla Negra, María Bella, Manuel Rivas, Jorge Linheira, Viki Rvadulla, Muxía, Rosa Aneiros, Séchu Sende, Bocixa, Belen Brandido, Xosé Díaz, Xosé Iglesias, Nacho e Raul da Confraría de Muxía, Protección Civil de Muxía, Clotilde Vaello, Carmen Hortas, Soundtroop, Silvia Fernández Pampín. .

decembro 2021
febreiro 2022
Venres 18 00:00 H
Sábado 19 00:00 H

Ver anteriores datas
Estrea 17 setembro Teatro María Guerrero Madrid

“Tell me what thy lordly name is on the Night’s Plutonian shore!
Quoth the Raven “Nevermore.”
“Dime cal é o arrogante nome que tes no escuro inframundo!
E o Corvo dixo: “Nuncamáis.”
Edgar Allan Poe, The Raven (O Corvo)


Empezamos a idear este traballo en marzo de 2020. Cando a chegada dun virus demostrou que todo pode mudar. Que o mundo pode parar. Aí decatámonos do rápido que o esquecéramos. Un ano despois comprobamos o enorme esforzo que se está facendo para que todo volva ser coma antes. E o fácil que é deixarse convencer outra vez. Así que decidimos contar unha historia para non esquecer tan facilmente que as cousas poden ser doutro xeito. Chamámola N.E.V.E.R.M.O.R.E.

N.E.V.E.R.M.O.R.E. é a resposta indescifrable que o corvo do poema de Poe dá unha e outra vez ás preguntas dun home que perdeu o que máis quería. N.E.V.E.R.M.O.R.E. podería ser un S.O.S. emitido á desesperada no código internacional de sinais marítimos. Ou o acrónimo dunha gran corporación que sabe que hai sitios con xente que se poden sacrificar para que todo siga funcionando como ata agora.

Para nós N.E.V.E.R.M.O.R.E. é unha forma de acudir á memoria colectiva dun deses pobos que se poden borrar do mapa sen que pase nada. Un pobo que, así e todo, en decembro de 2002 fixo seu o berro do corvo e non se deixou convencer polas mentiras daqueles que aseguraban que todo volvería ser coma antes. Contar esta historia é tamén un conxuro para desfacer o feitizo que sigue rodeando a catástrofe do Prestige, convertida nunha metáfora estrañamente perfecta desa cultura do petróleo que nos impide ver que hai máis alá da catástrofe, coma se non puidésemos habitar outro lugar que non sexa ese. Coma se no fose posible encontrar un rinoceronte gris dentro dunha caixa negra.